Monument

Dode architecten leven voort in monumenten

en nameloze werkers gingen nameloos teloor.

De stad gaat open en een horde mensen

bekijkt haar oude schatten, zwijgt en hoort

 

van onder de plavuizen haast een zingen

als echo’s uit een lang vervlogen tijd

een woordeloze stroom herinneringen

aan wat hierbinnen opleeft en verstrijkt.

 

De muren ademen geschiedenis

en wij doorwaden een steeds ijler heden

dat ingekapseld wordt door het verleden.

 

De afstand van niemand naar iemand is

een letter lang, dus stapelen we stenen

tot monument dat niet wordt uitgewist.

 

Geschreven voor: Open Monumenten Dag, september 2019