Lieve,
Ik verdedig deze stad,
zodat jij dat niet hoeft te doen.
Klim je nog steeds op de buffetkast,
reikend naar de radio voor oorlogsnieuws?
Ik wilde een teddybeer voor jou kopen,
vond stoffige brokken op lege plekken
herinnering aan gerinkel van horeca,
aan nooit terug van werk nooit meer naar school.
Hier is plantsoen begraafplaats,
bloeien beschermbomen tegen drones,
gamen we vanuit een tuinstoel.
Vanmorgen sneed haat diep in mijn vinger,
een reep bloedrode dood vlekte
wraak in m’n thee.
Ik zag een dwarsdoorsnee
door de lijnen van mijn vingertop van iedereen
die ooit voor ons was.
Als ik weer thuis ben, lieve
is mijn vingerafdruk weer heel
de vrede.
Het lijnenspel is ons patroon.
Het litteken onze herinnering,
niet aan opnieuw beginnen,
maar aan een nieuw begin.
Antwoord mij, lieve,
blijf reiken naar vrede
is hier,
een pleister.
PS Ik heb geen teddybeer voor jou, maar
knuffels.
Maria Farag, Stadsdichter Hilversum
