Ik kom hier maar net kijken
naar uw gemiddeld 840 jaar
vanuit gereguleerde interesse
herken ik uw patronen
van vorige bewoners.
Ik herken het gulzige ritme
van uw oude handel in armoe
uw noodzaak en lot tot samen.
Ik herken uw gelaagde patronen van
uit het dorp om de bocht van het eiland
onverhard of hard bestraat
daar van Noord of juist van Zuid.
Ik herken uw gelegde patronen
door de petgaten van de tijd
kijk ik over uw legakkers uit
waardeer ik uw kleine fijnheid
wereldvreemd vredig maakt het u
groots.
U voelt het aan uw water
uw dorp hoort dorps te blijven
niet groter niet drukker
met meer winkels meer ov meer woningen
voor uw kinderen voor uw moeder
voor stadse nieuwkomers al
ontnemen zij het zicht op uw toekomst
zij nemen de tijd zo nauw
al dwingt u niemand o nee
vrijwillig mee te doen
u bewaakt uw vrije wil
zoals ik uw lichtval bewonder.
Ik vind u zo mooi, zie
u woont hier op één lijn
bent het niet altijd met elkaar eens
bent elkaar soms kwijt
gunt elkaar de ruimte
sta ook mij uw wijdte toe
nauw verweven als u bent
o, zou ik zo met u zijn
u vindt elkaar zeker
bij borrels bij begrafenissen ach
zo graag zou ik samen.
Ook ik koester uw kerstverlichting
laat mij toch uw aangezicht raken
uw monumenten en rijen
bomen zacht beschermen.
Laat uw diepgele klapzand zacht
door mijn vingers gaan
uw hardwitte zandgrond tegen mij aan
laat mij tot uw kern
waar kerken hun sporen.
Pas als ik het achterste van uw tong ken,
pas dan zal ik verder gaan.
Maria Farag, Stadsdichter Hilversum